„W 1979 roku B. Baranowski, opisując struktury dysy
patywne użył coraz częściej cytowanego określenia „Życie biologiczne jest możliwe wyłącznie dzięki procesom nieodwracalnym — istnieje jak gdyby w oceanie procesów nieodwracalnych i każde wyjście z tego oceanu na ląd odwracalnych stanów oznacza śmierć — i tylko to, co się dzieje po śmierci układu biologicznego jest w stanie przewidzieć klasyczna termodynamika — a więc np. że w układzie izolowanym od otoczenia nastąpi rozwój do stanu maksymalnej entropii, czyli maksymalnego nieuporządkowania. W biologii natomiast obserwujemy najczęściej tendencję odwrotną, tj. dążenie do tworzenia stanów uporządkowanych, do wytwarzania nowych, coraz to bardziej skomplikowanych struktur. Wymaga to procesów zachodzących w układach otwartych w dużej odległości od stanów równowagi termodynamicznej. Dopiero realizacja tych dwóch warunków, tj. otwartości układu i dużej odległości od stanów równowagi, stwarza szansę bardzo zróżnicowanego — w sensie matematycznym typowo nieliniowego — rozwoju. Oznacza to, że wyjście od określonego stanu wyjściowego może prowadzić do różnorodnych stanów końcowych. Bogactwo możliwych rozwiązań jest nieodłącznym atrybutem układów biologicznych... W warunkach ciągłej dysypacji energii, co wymaga nieprzerwanego kontaktu badanego układu z otoczeniem, utrzymywanie stanów o niższej entropii, a więc o częściowym uporządkowaniu, jest możliwe i często obserwowane."“(6)