„Tłum, cały rozedrgany i rozpłomieniony, przewalał się dokoła wznosząc okrzyki
— Na Bastylię! Na Bastylię!
Sebastian chciał się uczepić Billota, ale ten łagodnie go odsunął.
— Chłopcze, jakie są ostatnie słowa, skierowane do ciebie przez ojca
—Ucz się! Pracuj!
— A więc... Ucz się tutaj i pracuj! My pójdziemy pracować gdzie indziej. Niestety, nasza praca to zniszczenie i mord...
Młodzieniec nie odpowiedział ani słówkiem. Ukrył twarz w dłoniach i nie zdołał nawet uścisnąć ręki Pitou, który go okrywał pocałunkami, kiedy chwyciły go tak gwałtowne drgawki i wybuchnął takim płaczem, że musiano go zanieść do szkolnej izby chorych.
— Na Bastylię! — zawołał Billot.
— Na Bastylię! — krzyczał Pitou.
— Na Bastylię! — wtórował im tłum. Wszyscy pomaszerowali w stronę Bastylii.
JAKŻE DOBRY JEST KRÓL, JAK DOBRA JEST KRÓLOWA
A teraz nasi czytelnicy pozwolą, że poinformujemy ich o aktualnych i najważniejszych wydarzeniach politycznych, które zaszły od chwili, kiedy w naszej ostatniej powieści rozstaliśmy się z francuskim dworem królewskim.
Od roku czy też od dwóch lat zanosiło się na coś nieoczekiwanego i nieznanego, na coś, czego przyczyn należało szukać w przeszłości i co, zmierzając ku przyszłości, wisiało niemal w powietrzu.“(12)