„Styczeń
Otoczywszy się kołem —
Po raz który sobie uświadamiam, że sprawa Dżokera nie prowadzi mnie w żadną stronę i prawdopodobnie trzeba się będzie z nią rozstać Nie uważam tego za klęskę czy w gruncie rzeczy miałem jednoznaczne zamiary — nie, wszystko zaczęło się od pierwszej atrakcji pomysłu i bodaj od początku czułem, że na tym się skończy. Parę lat temu, zdaje się zimą 61, przy obiedzie dostałem silnych dreszczy, trzęsło mną tak, że nie mogłem utrzymać widelca grypa, 40 stopni gorączki. Trwało to kilka dni, minął jednak tydzień, nim po raz pierwszy pomyślałem o czytaniu. W domu akurat nie było żadnej nowości, więc poprosiłem o byle jaką książkę z półki w moim pokoju. Przyniesiono mi ciężki tom w sztywnej, szarozielonej okładce, na której widniał portret otoczony winietą w formie wieńca, z mitrą, szablą i buławą u góry. Zacząłem przeglądać przypisy
«Smierć noc z 1819 spędził bezsennie pod gołem niebem; ostatnia rozmowa z Napoleonem 19 z rana (...) 19 przed połud. na przedmieściu placu, gdzie się statua królewska znajduje... podług wrodzonej sobie dobroci otoczywszy się kołem... i wprowadziwszy wesołość pomiędzy swoje szeregi, sam ją na swojej twarzy okazać usiłuje. Ale ta smętność przebijająca się przez zwykle uśmiechnięte oko“(9)