„Dostarczyli nam oni takich na przykład informacji Muller chętnie przeklina. Z upodobaniem powtarza najczęściej sr... na wszystko". W czasie grabieży w Boende komando zdobyło m. in. gramofon z płytami. Doszło wtedy do sprzeczki pomiędzy Mullerem a jego podoficerem, Hansem Uhlartzem, na temat kto jest większym kompozytorem — Beethoven czy Mozart W końcu zaaranżowano w komandzie wieczór muzyki z płyt, muzyki Beethovena i Mozarta. Jednak wrzaski pijaków, wśród których rej wodził Georg Krall, koncert niestety zakłóciły. Następnego dnia Muller przed frontem oddziału zrugał Kralla za „brak kultury"... Podczas chwilowych postojów Muller wykorzystuje każdą okazję, by wymknąć się do Leopoldvilles, gdzie zagląda do burdelu lub odwiedza kiprownika tamtejszego Instytutu Goethego. Kiedyś w trakcie rozmowy z Sergeantem von Blottnitzem1 chełpił się kontaktami z Instytutem Goethego oraz stosunkami w Bonn.
Informacje tego rodzaju pomogły nam nie tylko lepiej poznać powiązania neokolonialistycznej polityki imperializmu . Komandem 52, lecz także wniknąć w mentalność zachodnioniemieckich najemników w Kongu.
Owocem tych dociekań był film dokumentalny DEFY pt. Komando 52, którego prapremiera odbyła się w 1965 r. podczas Międzynarodowego Tygodnia Filmu Dokumentalnego i Krótkometrażowego w Lipsku, i który obszedł tymczasem ekrany kin w wielu państwach Europy, Afryki, Azji i Ameryki.“(14)