„Cassie, która przez szparę w prześcieradle obserwowała schodzącą się publiczność (dziewczęta gromadziły się w jadalni), zawsze bała się, że matka w ogóle się nie pojawi. Spóźniała się zazwyczaj, zapewne dlatego, że mieszkała tak blisko. Panna Lizzie Stark, siedząca na samym przodzie jako najważniejsza ze wszystkich matek, pocieszała się, że Jinny Love może zacznie lepiej grać, jak będzie starsza, a tymczasem odwracała się i patrzała uważnie, żeby zobaczyć, kto jest, a kogo nie ma. Matka Cassie, chociaż dokładnie zdawała sobie z tego sprawę, nie potrafiła za żadne skarby świata tak obliczyć czasu, żeby ubrana w kwiecistą suknię, idealną dla matki występującej artystki, punktualnie pojawić się naprzeciwko, w odległości zaledwie dwóch kroków od własnego domu. Cassie grała Przebudzenie wiosny, utwór znacznie trudniejszy aniżeli ten, który grała Missie Spights. ale matce nic, co było dziełem panny Eckhart, nie potrafiło zaimponować.
Studio wyglądało jak wnętrze bombonierki. Parapet kominka zdobiły ząbkowane falbanki, a pod każdym dającym się poruszyć przedmiotem leżała serwetka z koronki, co od razu przedmiot unieruchamiało. Pokój przecinały białe, krzyżujące się wstęgi z uczepionymi gęsto bukiecikami różowych i białych różyczek „Mamar. Cochet" i ostatnie gałązki pachnącego groszku z maclainowskiego ogródka. Było gorąoo jak w piecu. Co z tego, że to pierwsza czerwcowa noc. Przecież nie można uruchomić znajdujących się na suficie elektrycznych wentylatorów, skoro za chwilę mają zabrzmieć dźwięki muzyki. Metronom, uroczyście zamknięty, stał na pianinie niby wazon. Wszystkie nuty były starannie pochowane“(7)