„— ... Tak... życie jest długie... Theo. przez miłość do mnie, proszę, uważaj na siebie. Musisz myśleć
0 Jo i o synku. Zawieź ich oboje na wieś. aby byli silni i zdrowi. I nie pozostawaj u Goupila, Theo! Oni zabrali ci całe życie... i nic nie dali w zamian.
— Otworzę własną niewielką galerię, Vincencie. Na pierwszej wystawie pokażę obrazy tylko jednego jedynego malarza, dzieło życia Vincenta van Gogha... Tak jak ty sam, własnymi rękami, pokazałeś je w moim mieszkaniu.
— ... Moje dzieło... dla niego narażałem życie... dla niego omal nie postradałem rozumu.
Głęboka cisza wiejskiej nocy zapanowała w pokoju. Niedługo po godzinie pierwszej w nocy Vincent odwrócił lekko głowę i szepnął
— Chciałbym teraz umrzeć, Theo. Po paru minutach zamknął oczy.
I Theo poczuł, że brat odszedł na zawsze.
Rousseau, ojciec Tanguy. Aurier i Emil Bernard przybyli z Paryża na pogrzeb.
Drzwi kawiarni Ravoux były .zamknięte, żaluzje spuszczone. Na ulicy czekał mały karawan zaprzężony w czarne konie.
Ustawili trumnę Vincenta na stole bilardowym. Theo. doktor Gachet, Rousseau, ojciec Tanguy, Aurier. Bernard i Ravoux zebrali się dokoła stołu. Nikt nie mógł mówić. Nikt nie śmiał spojrzeć drugiemu w oczy. Nie przyszło nikomu na myśl wezwać pastora.“(8)