„— Niech pan popatrzy — rozwija mniejszą paczkę i pokazuje mi pantofle pokryte grubo, od spod i, stwardniałym błotem. — W tych bucikach uciekała biedaczka w pole. na łąkę. Przed śmiercią uciekała ..
— No nie płacz, nie płacz — Kazimierz usiłuje bezskutecznie uspokoić żonę. — Nie plącz, bo znowu będziesz miała coś z sercem.
W progu staje wysoki, szczupły chłopak, syn Zabłockich, Waldemar — drugi wiekiem po Barbarze.
ez słowa wycofuje się i zaraz wraca, daje matce jakąś pastylkę i wody do popicia.
— Ona tak zawsze. A jak już rozwinie tę paczkę... — wzdycha Kazimierz. Niski, z suchą, ostro zarysowaną twarzą, ma piwne oczy, a spojrzenie jakoś chłopięco zatroskane, a zarazem ufne i bezradne.
Koloru oczu jego żony nie zdołałem na razie określić — przesłaniały je łzy. Obydwoje wyglądają jeszcze młodo, Krystyna ma ładną, miłą twarz o regularnych rysach, jest dość wysoka, zgrabna. Wyobrażam ją sobie wesołą, roześmianą i robi mi się jeszcze bardziej smutno. Ciężar wspomnień, jakimi żyje ta rodzina, muszą odczuć chyba wszyscy, którzy przekroczą próg tego pokoju, przeznaczonego dla Barbary i jej przyszłego męża.
Pani Krystyna nie rozpakowała jeszcze paczki do końca. Rozwija teraz już całkiem małą paczuszkę, pokazuje zegarek, który Barbara miała na ręku, i srebrne pierścionki, które miała na palcach.“(3)