„— Nie, pozostało jeszcze dziecko. Mieli oni dziecko, słyszałem.
Towarzysze idą chwilę w milczeniu. Naraz Moss mówi — Tak, niedobrze dzieje się ludziom!
Ta maleńka uprzejmość rozbraja samobójcę, ale chrząka, nabiera kontenansu i odpowiada wzgard, liwie — Co pan wie o tem! Bądź pan cicho, nawet nie umie pan gadać wyraźnie.
I znów przez chwilę są milczący. Moss przewraca się raptem jak długi i nawet twarz jego nurza się w śniegu.
— Czy pan wcale nie widzi pyta samobójca.
— Owszem, trochę. Ale oślepia mię śnieg.
— Czy jest pan nieuleczalny
— Ja — piszczy Moss i przystaje. I nagle, rzekłbyś, cała tężyzna go opuszcza, pochyla się głęboko naprzód, jak gdyby całem ciałem chciał powiedzieć tak. W następnej chwib znów się prostuje i odpowiada — Czy zamierza pan dziś wcale nie dojść do domu!
Nim dochodzą do sanatorjum, Moss pyta i stęka — Czy jeszcze daleko
— Nie. To pan nawet świateł nie widzi
— Tak, ma się rozumieć, że widzę światła. Pytałem tylko.
W tej chwili samobójca przystaje i mówi niewoim głosem — Jeśliby pan mógł — mówię tylko, że gdybyś pan mógł — to jest...
— Co takiego
— Co takiego przedrzeźnia samobójca krótko i gniewnie. — Mógłby się pan domyśleć sam z siebie. Chciałem tylko powiedzieć, że co do mnie, to nie wiem tego. Możebne, że to panu pomoże, mnie nigdy nie pomogła modlitwa do Boga. Ani radzę, ani odradzam. “(16)