„— Nie ma jej. Nie ma ryb w rzece, uciekły bizony i mustangi, wytrzebiono wszelką zwierzynę, więc i my musieliśmy odejść. To było tam — wyciągnął rękę ku wschodowi — w Czarnych Górach. Wiesz przecież, co się stało, gdy nadciągnęli poszukiwacze złotego pyłu.
— Wiem.
— Ale to były już późniejsze czasy, o których nawet nie śniłem w poranku swej młodości. Pamiętam, jak zjawili się pierwsi handlarze futer i płacili nam wodą, która podnieca serce, a później odbiera rozum. Wiesz, o czym mówię.
— Woda ognista — mruknął Karol, bo znał tę nazwę z opowiadań.
— To trucizna, białych tylko powala, nas... zabija. Czy teraz jeszcze się dziwisz, że nie chciałem bronić dyliżansu
— Nie, ale przecież obroniłeś.
— Bo dla ciebie, mój biały bracie, nie istniał inny ratunek. Będziesz o tym pamiętał
— Nigdy nie zapomnę, jak i o tym, żeś mnie wyrwał zatrutym zębom grzechotnika.
— Pamiętaj. Nie tylko wówczas, gdy spoglądasz na mnie, ale gdy ujrzysz któregokolwiek z synów mego narodu.
Przemówił z taką powagą w głosie, aż to zaskoczyło Karola. Dotąd uważał Toimniża za jednego z przeciętnych wojowników, któreg zakres zainteresowań ograniczał się do ochrony własnego jedynie życia i tylko do tego.
—Kimże ty jesteś! — wykrzyknął.“(11)